وقتی به گذشته نگاه میکنم میبینم خودمو که با اشتباهات فاحشی که داشتم اشتباهاتی که از نادانی من نشات گرفته بود و نه سو نیت . . . تقریبا تمام اعتبار خودم و اعتماد همسرمو از دست دادم ...زندگی امروز من یه زندگی نکبت باره که توش زیر ذره بینم در حالی که کاری نکردم ....باج میدم در حالی که میتونستم با یکم هوشمندی و درایت ندم ...و تحقیر میشم ....چون حقیرانه دست انداختم به دامان دیگری هر چند بدون سرانجام ولی با رسوایی ابدی ....
میگن گذشته رو میشه فراموش کرد ولی گذشته مثل پتکی دنبال ادمه و هر از گاهی خودشو با تمام وجود بر سر ادم میکوبه ...گذشته نه فراموش شدنیه و نه انکار کردنی ...
فکر می کردم ادم خوبی هستم ...ولی تو این چند ساله زندگی مشترک ....گیر های دائمی همسرم و تو هین هاش و گریه های هفتگیش ..فقط یه چیزو بهم فهمونده... من هیچی نیستم
+ نوشته شده در یکشنبه سی ام مهر ۱۳۹۶ساعت 4:19  توسط فرهاد |